Hoi Lieve allemaal!

Daar zijn we weer met een verhaaltje. Het is alweer bijna een week geleden dat we jullie voor het laatst geupdate hebben, en de tijd vliegt! Ondertussen zitten we in Melbourne in een YHA (Youth Hostels Australia). We waren geëindigd bij Malacoota. Nadat we daar helemaal zijn lekgestoken zijn we de volgende ochtend op weg gegaan richting Lakes Entrance. We wilden daar eerst gaan slapen, maar op weg er naartoe bleek dat ze alle bossen in de omgeving aan het platbranden waren. Nouja, niet echt platbranden natuurlijk, maar ze verbrandden alle blaadjes en takken die op de grond liggen zodat een echte bosbrand wat minder heftig is. Maargoed, dit zorgde ervoor dat Lakes Entrance stonk en mistig van de rook was. Dat, in combinatie met het feit dat het stadje eigenlijk gewoon ongezellig was, zorgde ervoor dat we besloten om verder te rijden. Onderweg kwamen we er alleen achter dat we twee problemen hadden. Ten eerste was het zeker nog 250 km tot het volgende stadje (Foster) en ten tweede begon het geld op te raken.

Toen we om half 5 in Foster aankwamen kon de man van het visitor’s information centre ons gelukkig een gratis kampeerplek vertellen. Het was nog een uurtje doorrijden, waarvan tenminste 20 min op een onverharde weg (waar we eigenlijk helemaal niet op mochten van het verhuurbedrijf). Gratis kampeerplekken hebben vaak alleen een wc, geen douches dus. Maarja je moet wat. En trouwens, de gratis campings waren wel altijd de mooiste plekjes. Omdat we toch vonden dat we af en toe moesten douchen zijn we maar niet iedere dag op een gratis camping gaan staan. Het plekje heette trouwens Bear Gully, voor de mensen die dat interessant vinden. Het had een heel mooi strand waar niemand was (zie foto’s), ’t was alleen wel koud.

Vanaf Bear Gully zijn we de volgende dag doorgereden naar Philip Island, een eiland in de buurt van Melbourne. Dit eiland is een grote toeristen attractie omdat je er de kleinste pinguïns ter wereld kan zien. Heel leuk, maar we mochten geen foto’s maken. Dus als jullie ze ook willen zien moet je er helaas zelf naartoe. Verder zijn we naar een Koala Conservation Centre geweest waar ze (heel verrassend) koala’s hadden. Heel leuk! En gelukkig mochten we hier wel foto’s maken.

Eigenlijk hebben we in het stuk tussen Phillip Island en het mooiste stukje van onze trip met de auto alleen maar kilometers gemaakt. We zijn via Melbourne doorgereden naar Torquay waar we op de goedkoopste (maar nog steeds veel te dure) camping hebben gestaan. Dat de campings zo duur waren werd gerechtvaardigd met het feit dat Torquay DÉ surfhoofdstad van Australië zou zijn. Maar eigenlijk was het vooral DÉ surfWINKEL hoofdstad van Australië met een heel pietepeuterig strandje waar af en toe een mooie golf op terecht kwam. Maargoed, misschien leren we het nog wel te waarderen als we een beetje kunnen surfen.

Het mooiste stukje van de trip waarover we het net hadden is trouwens de Great Ocean road, en die begint in Torquay. Great Ocean road is eigenlijk gewoon het vervolg van de snelweg langs de kust, maar dan door allemaal bergen, met watervallen, stranden, lookouts, Cliffen, grotten en af en toe een dorpje. Heel mooi! De foto’s laten wel zien wat we bedoelen. We hebben geslapen in Johanna een dorpje met twee huizen, een strand met stekelvissen, en…. een gratis camping! De volgende dag hebben we het tweede stuk van de GOr gedaan richting Port Campbell. Onderweg zijn we gestopt bij de Twelve Apostle heule hoge kalkstenens, rotsen die midden in de zee staan om dat het water al het land er omheen heeft wegge ‘erodeerd’, (dankjewel Romy). Het zijn er helaaspindakaas geen twaalf meer, want ze kukelen dankzij die erosie allemaal langzaamaan om. We hebben trouwens opweg naar de apostles nog een Kangoeroe gered die met een gebroken poot midden op de weg lag. De teller staat nu op 57 dode, 23 levende en 1 gewonde kangoeroe (de dode en levende zijn schattingen, de gewonde weet ik vrij zeker). Het was wel heel zielig, vooral omdat ie iedere keer dat we ‘m een beetje richting de berm probeerde te jagen bang werd en alleen maar verder de weg op kroop. Gelukkig wist Romy de Ranger van Animal Planet dat dieren rustig worden als je een handdoek over hun hoofd legt. Dus, ik moest m’n handdoek opofferen (maar dat deed ik natuurlijk graag). Uiteindelijk hebben we het beestje naar de berm getild, maarja daar zou ie ’t natuurlijk ook niet overleven zonder een dierenarts. Room had wel het telefoonnummer van de dierenambulance uit haar hoofd geleerd, maar jammer genoeg hadden we geen bereik. Dus toen zijn we met pijn in ons hart doorgereden op zoek naar bereik of een vaste telefoon. Onderweg kwamen we de politie tegen, en bij het Twelve Apostles Information Centre vertelden ze ons dat iemand het beestje al had gemeld bij de dierenambulance. Wel stom dat ze de kangoeroe lekker op het midden van de weg hadden laten liggen. Dus wij waren weer opgelucht. We hebben nog wat rondgelopen in het gebied en zijn vervolgens naar Lake Elizabeth gereden, wat een beetje meer in het binnenland, in Otway National Park ligt.

Bij Lake Elizabeth zou een gratis camping zijn, maar helaas was die niet bereikbaar met de auto. Dus we zijn doorgereden naar Forrest (niet te verwarren met Foster). Daar zijn we op een camping terecht gekomen waarvan we hoopte dat de eigenaar weg zou blijven totdat wij ook weer weg waren, maar helaas kwam ze op het laatste moment toch opdagen. Dus wij weer betalen. Op dat moment waren we het kamperen een beetje zat en besloten we een dagje eerder naar Melbourne te gaan. De volgende dag de hele auto schoongemaakt en opgeruimd, ingeleverd en naar het hostel gegaan.

En daar zijn we nu! Vanavond heerlijk niks doen en morgen vroeg Melbourne verkennen! De dag daarna vertrekken we met het vliegtuig naar Alice Springs en gaan we een beetje outback verkennen! Maar daarover horen jullie de volgende keer meer!

Liefs,

Romy en Joost