Dag iedereen!

Hoe is het daar allemaal? Bijna meivakantie voor de meesten? Is het al een beetje lekkerder weer? Wij zijn weer terug van ons avontuur op Fraser Island, wat echt geweldig was! Zoals we al aangekondigd hadden zijn we zaterdag met een groep van 8 vertrokken. Om zes uur ’s ochtends zaten we voor de televisie, waar we eerst een überlange veiligheidsfilm moesten kijken, over het autorijden op het eiland en vooral de Dingo’s op het eiland. Daarna werden we meteen in het diepe gegooid: ”Hier is de auto en de campingspullen, zoek de weg naar de veerboot en veel plezier”.

Dus wij, samen met drie Ierse meisjes (die achteraf meisjes van 30 bleken te zijn, maar ze leken en gedroegen zich 18!), twee Duitse meisjes en een jongen uit Wales, in onze monsterwagen. Eerst boodschappen gedaan, want biertjes en de Australische wijn uit een zak (goon!) mogen natuurlijk niet ontbreken. Na een kleine omweg omdat we de veerboot niet konden vinden, waren we op weg naar Fraser Island. Voor wie het allemaal niet weet, komt hier een stukje info over Fraser. Voor wie het wel weet of het niet interessant vindt, lees verder vanaf de volgende alinea!

Fraser Island of K’gari voor de Aboriginals, is het grootste eiland ter wereld met alleen maar zandgrond als bodem, en daardoor is het zo bijzonder dat er zoveel zoetwater meren en beekjes zijn, dat er heel veel verschillende soorten bomen en planten groeien en dat er zoveel verschillende dieren op het eiland wonen, waaronder de dingo’s. De dingo’s op Fraser zijn zo bijzonder omdat het aantal groot genoeg is om inteelt te voorkomen en omdat ze op het eiland wonen zijn ze nooit vermengd met andere soorten honden, waardoor de Dingo’s op Fraser Island echte volbloeddingo’s zijn. De dingo’s zijn een probleem in combinatie met toeristen, die de dingo’s voeren, waar de dingo’s afhankelijk van worden. Het blijven wilde honden en kunnen agressief worden wanneer je je laatste happie van je boterhammetje met hagelslag lekker voor jezelf houdt. Zo zijn er mensen aangevallen door dingo’s en het is zelfs zo dat een vrouw ’s ochtends wakker werd en schreeuwend haar tent uitrendende : “A dingo took my baby!”. Ook al is dit jaren geleden, dit verhaal is nog steeds een discussie omdat de kleertjes van het kind netjes opgevouwen onder een boom werden gevonden en we tot nu toe nog nooit een dingo kleren hebben zien opvouwen. Mysterie, mysterie…

Eenmaal aangekomen op het eiland was het eerste stukje rijden met de auto al hilarisch, omdat je in zo’n 4wheeldrive helemaal door elkaar geschud wordt. We hebben dubbel gelegen van het lachen. Die eerste dag zijn we langs de oostkust naar het noorden gereden, waar je onderweg het wrak ‘Maheno’ tegenkomt, een schip wat ooit, misschien honderd jaar geleden, is gestrand. Na een hoop foto’s (die heel veel mensen wel zullen herkennen) zijn we doorgereden naar onze kampeerplek aan het strand. Daar hebben we de boel verkend, kokosnoten opengekraakt die heel erg rot bleken te zijn (stinken dat ze deden!!), desondanks hebben we lekker gegeten met z’n alle, maar zijn vroeg naar bed gegaan omdat het begon te regenen. We hebben allemaal verschrikkelijk geslapen omdat al onze tentjes zo lek als een mandje waren en we niks geen matras hadden, alleen maar een slaapzakje, maar zijn toch vroeg uit de veren gegaan voor dag twee.

Dag twee begon met een heel mooi zonnetje, dus dat maakte een hoop goed. Na een lekker ontbijtje zijn we naar Indian Heads gereden, een hoog uitkijkpunt. Vanuit daar zijn we naar de “Champagne Pools” gereden, wat zoutwatermeertjes tussen rotsen zijn, gevormd door golven die over de rotsen slaan. Heel helder en heerlijk op in te zwemmen! Daarna zijn we naar Lake Wabby gereden en omdat ons water op begon te raken moesten we ongeveer 20 km terugrijden naar een waterpunt, waar we ook geslapen hebben. Van daaruit begon pas echt een avontuur. Ik ga voordat ze het leest vooral Hanneke waarschuwen over de komende inhoud, want als ze erbij had geweest en alles had gezien, weet ik niet of ze de schrik had overleefd. De weg die we naar de kampeerplek moesten rijden was een ‘Scenic drive’ door het regenwoud, zanderig en heeel erg hobbelig en bobbelig. Scenic ammehoela! Onze vriend Daniel uit Wales reed, een goeie, maar een beetje onzekere, bestuurder. We hobbelden en bobbelden echt onwijs over deze weg, en het begon al donker te worden. Op een gegeven moment kwamen we écht bij een stuk onbegaanbare weg, waarbij de linkerhelft van de weg ongeveer een meter hoger was dan de rechterhelft van de weg en aan het einde van dit stuk lagen er onwijs grote wortels van een boom nog een halve meter hoger dan de linkerhelft van de weg, dus anderhalve meter hoger dan de rechterhelft. Kunnen jullie het je een beetje voorstellen? Onze Daniel rijdt hier voorzichtig opaf, wat natuurlijk niet werkte en we bijna met auto en al omvielen naar rechts. Alle passagiers eruit om de auto wat lichter te maken en Daniel probeerde het nog eens, zonder succes. Dit is het punt waarop onze daredevil, Sir Robin of gewoon roekeloze Joost een rol speelt. Omdat Daniel een beetje met de auto aan het stuntelen is en er bloednerveus van wordt, neemt Joost het over. Ik en de rest van de passagiers bekijken het tafereel van een afstandje met bibberende knieën. Joost kruipt achter het stuur en rijdt een enorm stuk achteruit, waar hij loeihard op het gevaarlijke stuk afrijdt, onder het lawaai van de motor. Wij (7 meisjes aan de zijkant) zien het al aankomen en piepen en schreeuwen “Zachter, zachter! ” maar helaas, onze held Joost hoort het niet en gaat eropaf…kiept om op het schuine stuk…neee…net niet!...en vliegt een paar meter over de wortels heen, en geloof me, het zag er echt uit als zo’n actiefilm, waar een auto een stuk door de lucht vliegt. Gelukkig landt Joost veilig met auto en al (Thanks you for flying Reckless Joost Airways) en kunnen wij aan de zijkant weer opgelucht adem halen..

Na dit grote avontuur en een lekker zelfgekookt pastaprakkie hebben we dus als roosjes geslapen, vergeleken bij de eerste nacht. We hadden het beste voor het laatst bewaard; Lake McKenzie. Een helderblauw zoetwatermeer, met witte strandjes en palmen eromheen. We hadden geluk want in de loop van de ochtend scheen de zon volop! Weer een hoop foto’s dus, die veel mensen wel zullen herkennen. De Ierse meisjes houden van poseren ( het waren trouwens écht een beetje tutjes!), dus sorry als de foto’s een beetje té geposeerd zijn!

Dat was zo’n beetje het einde van ons driedaagse Fraser avontuur. De avond erna hebben we nog gezellig met z’n alle Indiaase curry gekookt en spelletjes gespeeld, totdat de meest chagrijnige Australiër ter wereld (de baas van het hostel) kwam klagen over herrie. Omdat deze man eigenlijk al de hele dag heel erg onbeschoft deed tegen ons (zijn gasten) hebben we meteen besloten door te gaan naar Maryborough, een stadje iets zuidelijker en iets meer in het binnenland dan Hervey Bay.

Dit is het plaatsje waar de schrijfster van Mary Poppins geboren is en daar zijn ze trots op; alles heet hier Mary. Er is Mary street, Mary River, St. Mary’s Church, Mary’s Hairdressers, St. Mary’s school, en ga zo maar door. Alleen de Macdonalds heet gewoon Macdonalds. Er is een Mary Poppins Walk en een standbeeld van Mary. We slapen in een goedkoop hotel, want hostels zijn er niet. Op zich wel fijn, want dat betekent dat het hier niet zo toeristisch is als de rest van de oostkust en dat het niet zo peperduur is. We hebben hier vanavond heerlijk gegeten voor zo’n 6 euro p.p. en de mensen zijn hier onwijs aardig. We hebben het hier dus wel naar ons zin en blijven hier morgen ook nog een nachtje. Donderdag gaan we terug naar de backpackerswereld van hostels en dure dingen, in Rainbow Beach. Daar gaan we eigenlijk niet zoveel doen, maar het moet een mooi plaatsje zijn. Vrijdag gaan we naar Noosa Heads. Daar gaan we drie dagen en twee nachten kamperen en kanoën in de bush, wat heel mooi moet zijn. We zijn dus benieuwd en hebben er zin in! Na Noosa kunnen jullie dus weer een nieuw verhaal verwachten, want ik vind het echt zo leuk dat jullie allemaal zo blijven reageren op onze verhaaltjes en foto’s!

Heel veel liefs! Romy & Joost